Unutmadım !
1 sayfadaki 1 sayfası • Paylaş •
Unutmadım !
Ne yazılmalı ki silinip gitmesin, ne söylenmeli ki unutulup bitmesin. Sessizlikle başlayan bir hikâye bu… Eğer başladığı gibi bitecekse sonu, yaşanan her ne varsa sil, gitsin…
Hayallerde gerçek gibi yaşarken seni, umutlarda bitti bir zaman, sevgilerde…
SENİ SEVİYORUM çünkü ne zaman şiir okusam, mısralarından sen akıyorsun, gözlerimden yaşlar süzülüp resmine damlıyor, sessizlik sararıyor içimde, susuyorum…
Tam buldum dediğin anda kaybetmek nedir bilir misin? Atılmışlığı hissettiğin odlumu? Hayaliyle yaşamayı ezberledin mi? Delicesine sevdiğin ama onun seni sevmediğini öğrendiğin o anı hiç yaşadın mı? Onun eksik yanlarını bile sevebildin mi? terk edilişe ilk defa görüyormuş gibi baktın mı? Elvedasız ayrılıklar acıttı mı içini? Göz kapaklarına inat, uyumadığın oldu mu gecelerce? Sadece mum ışığının aydınlattığı odanda beni düşündüğün oldu mu saatlerce? ELLERİN BENSİZ KALDIĞINDA ÜŞÜDÜMÜ?
Duyuyorum susuyorsun, yine susuyorsun, tıpkı o zaman ki gibi söylemiyorsun…
SENİ SEVİYORUM çünkü her gün biraz daha tükenirken her şey, benliğim sessizce inliyor ben susuyorum… Bir an elinden tutuyorum, bir an sonra belki de tamamen elimden kayıp gitmiş oluyorsun, anlayamıyorum… Yine sensiz kalıyor kollarım, yine ıslanıyor gözlerim…
SENİ SEVİYORUM çünkü yaşanacak bütün imkânsızlıklarda sen varsın… Bir yerlerim acıyor durmaksızın… Sessizliğin çok şey söylese de bazen susmanda incitir beni… Bilirim, belki de en iyi ben bilirim ki, susmasını bilmek, bildiğini söylemekten daha zor… Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik, bizi birbirimizden ayırdı bile… Yenildik dostluğumuza, zamana, yalnızlığa, YENİLDİK işte! Sinsice sardı sessizlik, böyle birdenbire, azsızın…
Ve ben hala unutmam gerektiğini söyleyenlere inanmıyorum…
SENİ SEVİYORUM ÇÜNKÜ SEN BENİM SİYAH BEYAZ DÜNYAMI RENKLENDİREN TEK VARLIKSIN… SENSİZ HER ANDAN KORKTUM, KORKUYORUM… ALIP GİTME ELLERİNİ, ALIP GİTME GÜLÜŞLERİMİ, GÖTÜRME DÜŞLERİMİ… SEN BENDEN GİTTİN GİDELİ ÖYLE BIKTIM Kİ SENSİZ KENDİMDEN…
SENİ SEVİYORUM çünkü hala bir şeyler var vazgeçemediğim… Ben herkes için şiir yazmazdım, bu hep tuhaf gelmişti… Fakat şimdi senin için şiir yazmamak tuhaf geliyor… Bu yıllarca sürecek ve de hiç dinmeyecekmiş gibi düşünürken görüyorum ki anlamını yitiren bir şeyler var aramızda…
“ SUSTUĞUN YERDE BİR ŞEYLER KIRILIYOR…”
Nasıl söyleyeceğini sende bilmiyorsun besbelli… Susman gerekiyor diye susuyorsun belki de…
KALBİM SENDEYKEN HER ADIMDA… AKLIM SENDEYKEN HER DAKİKA…
UNUTMADIM… UNUTAMADIM!..
işte……
Hayallerde gerçek gibi yaşarken seni, umutlarda bitti bir zaman, sevgilerde…
SENİ SEVİYORUM çünkü ne zaman şiir okusam, mısralarından sen akıyorsun, gözlerimden yaşlar süzülüp resmine damlıyor, sessizlik sararıyor içimde, susuyorum…
Tam buldum dediğin anda kaybetmek nedir bilir misin? Atılmışlığı hissettiğin odlumu? Hayaliyle yaşamayı ezberledin mi? Delicesine sevdiğin ama onun seni sevmediğini öğrendiğin o anı hiç yaşadın mı? Onun eksik yanlarını bile sevebildin mi? terk edilişe ilk defa görüyormuş gibi baktın mı? Elvedasız ayrılıklar acıttı mı içini? Göz kapaklarına inat, uyumadığın oldu mu gecelerce? Sadece mum ışığının aydınlattığı odanda beni düşündüğün oldu mu saatlerce? ELLERİN BENSİZ KALDIĞINDA ÜŞÜDÜMÜ?
Duyuyorum susuyorsun, yine susuyorsun, tıpkı o zaman ki gibi söylemiyorsun…
SENİ SEVİYORUM çünkü her gün biraz daha tükenirken her şey, benliğim sessizce inliyor ben susuyorum… Bir an elinden tutuyorum, bir an sonra belki de tamamen elimden kayıp gitmiş oluyorsun, anlayamıyorum… Yine sensiz kalıyor kollarım, yine ıslanıyor gözlerim…
SENİ SEVİYORUM çünkü yaşanacak bütün imkânsızlıklarda sen varsın… Bir yerlerim acıyor durmaksızın… Sessizliğin çok şey söylese de bazen susmanda incitir beni… Bilirim, belki de en iyi ben bilirim ki, susmasını bilmek, bildiğini söylemekten daha zor… Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik, bizi birbirimizden ayırdı bile… Yenildik dostluğumuza, zamana, yalnızlığa, YENİLDİK işte! Sinsice sardı sessizlik, böyle birdenbire, azsızın…
Ve ben hala unutmam gerektiğini söyleyenlere inanmıyorum…
SENİ SEVİYORUM ÇÜNKÜ SEN BENİM SİYAH BEYAZ DÜNYAMI RENKLENDİREN TEK VARLIKSIN… SENSİZ HER ANDAN KORKTUM, KORKUYORUM… ALIP GİTME ELLERİNİ, ALIP GİTME GÜLÜŞLERİMİ, GÖTÜRME DÜŞLERİMİ… SEN BENDEN GİTTİN GİDELİ ÖYLE BIKTIM Kİ SENSİZ KENDİMDEN…
SENİ SEVİYORUM çünkü hala bir şeyler var vazgeçemediğim… Ben herkes için şiir yazmazdım, bu hep tuhaf gelmişti… Fakat şimdi senin için şiir yazmamak tuhaf geliyor… Bu yıllarca sürecek ve de hiç dinmeyecekmiş gibi düşünürken görüyorum ki anlamını yitiren bir şeyler var aramızda…
“ SUSTUĞUN YERDE BİR ŞEYLER KIRILIYOR…”
Nasıl söyleyeceğini sende bilmiyorsun besbelli… Susman gerekiyor diye susuyorsun belki de…
KALBİM SENDEYKEN HER ADIMDA… AKLIM SENDEYKEN HER DAKİKA…
UNUTMADIM… UNUTAMADIM!..
işte……
Admin- Admin
- Mesaj Sayısı: 145
Yaş: 21
Kayıt tarihi: 05/10/08

1 sayfadaki 1 sayfası
Bu forumun müsaadesi var:
Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz